This is R, a 27 year old Catholic regular employee na may pagka suplado sabi nila… pero if they really know me maybe I’ll just describe myself as a serious person but can easily be reached. Ifyou say Confidential it is confidential, public is public… Some says good adviser, but cannot advise to myself. A BACHELOR since birth…. Maybe I haven’t yet seen the right girl or I’m just being blind.

One day, God gave me the opportunity to meet C, a 23 year old Born Again Christian which is also a regular employee. Around 5 flat something (by the way I’m 5’7). May pagkamataray and sobrang workaholic, a BACHELORETTE since birth from what I know.I can’t remember how we met, but since then I admire her. We have chat a few times and smile to each other every time na magkita/magkasalubong kami. I even seek information regarding her cellphone number. When I got it, I start texting her. Kahit walang reply basta matext ko lang siya, ok lang. I’m very happy kapag nagrereply siya. Ngiti abot tenga. Heheh. Every evening, I’m wishing na sana umaga na para makita ko na ulit siya. Kapag may lumampas sa likuran ko, I know if she’s the one or not.Naging familiar na ako sa footstep niya… automatic na haharap ako sa likod makita ko lang siya. haaayyy… There’s also cases na kasabay ko siya sa canteen in the morning… so I reserve a chair for her.No one can use that chair except her. Naloloko na nga kami ng mga kaopisina naming, but I like it.

Last Christmas, I gave her a pair of chocolate and some beauty products (my pagka kikay din kasi siya), as a Christmas gift w/ a simple note and I’m glad she accept it. Afterwards, I ask her my real intentions, but sad to say she refused it. BLAG!!! Parang lantang gulay…. Strike Out!!! Sabi ng iba. Hindi na siya nangiti, hindi na rin siya sumasabay sa akin sa canteen..oooo. So I decided to lay low for while.

Back to normal days, pasok tapos uwi. Parang nasa school lang. Mahirap tanggapin pero kaylangan, pero mahirap siya iwasan. The same office area lang kami, once I stretch up/ or just merely push backward my chair I always see her. Napapatitig sa kanya. Minamasdan ang ginagawa.. At sa tuwing makikita ang ngiti nya, napapangiti na rin akong bigla.

Last April 5, a simple gift was sent to her house for her birthday. I want to surprise her. Nanay niya nakatanggap ng giftand I was so curious kung ano reaksyon niya so I decided to call her. Even though hindi ganun kaganda ang feedback niya, I’m stil happy na nagreet ko siya. Konting kwentuhan, at kamustahan.

May 2, summer outing ng company namin. Maybe it’s the right time to try again… One of my friend mentioned na kasama siya sa advance party to prepare for the décor in the venue. I tried to text her just to say “Yngatz sa biyahe” and I was surprised that she replied. WoW! This is it…. Go!Go!Go!. Nagtext ulit me at nagreply naman ulit siya. I was so happy that time….. Wishing na hindi na sana matapos ito.. Pakiramdam ko I’m in heaven. Heheh. We text maybe up to past 11 pm.Hindi na me makatulog ng time na yun.. as in excited to see her in our summer outing..

The morning comes… I arrived at the assembly area 1 ½ hours earlier… Talagang excited…. I took more than 2 hours to arrive in the venue…Pagkababa ko palang… hinanap ko kaagad siya. Tanong kahit kanino kung saan ang area nila. Nalaman ko naman, pero eto na.. inatake na naman ng hiya… Ano ba ang gagawin? Go or not? Hanggang sa napainom na me ng mga katrabaho ko… ilang shot lang naman. Tuloy mas nagkaroon me ng lakas ng loob na hanapin siya. I saw her sitting in the cottage with her fellow co-workers… bigla ng lang napako ang paa ko sa pinagkakatayuan ko. Ano ka ba naman? Lumakad kah. Heheh. Inhale! Exhale! Go! So I started to approach her. Buti na lang may camera ako that time… I took that opportunity to take some picture of her siyempre kasama ako.. Pumayag naman siya. Wow! Is it heaven again?I only got 2 shots pero ok nay un. Nakumpleto na ang araw ko. Kinamusta ko siya, kung ok lang siya, kung napagod sa pag-aayos. Kahit hindi niya sinabi ang full details I noticed that she was tired and medyo puyat. I tried to cheer her up to ease her stress, talaga yatang mahina ako sa ganitong bagay… but at least I tried. I also noticed na medyo nakainom na rin siya. For me, it’s not really bad to see a girl slight drunk, but mas maganda kung hindi na lang siya uminom. Kung puede nga lang ako na lang uminom lahat para sa kanya kahit hindi talaga ako nainom. Gagawin ko para sa kanya. Naging tanong tuloy sa akin kung nakainom na rin siya ng gabing katext ko siya… I want to ask her, pero sinarili ko na lang… Siguro kung hindi siya uminom, wala akong katext the night before the outing… pero Bakit? Haaayyy! Umalis muna ako at bumalik sa cottage. Afternoon, bumalik ako sa kanya para makipagkwentuhan sana. Nakita ko siya the same place where I saw her in the morning, still sitting in the cottage. Only girl in the cottage, parang sumama ang pakiramdam ko. Selos siguro! I know naman na mga ka-department ang kasama nya pero nag-iisa lang siya sa cottage. I haven’t approach her. Tinitingnan ko lang siya sa malayo. Pinagmamasdan… Nakita ko na may mga mga lumalapit sa kanya to take some of her pictures of her.. Sad to say, puro lalaki na nakainom pah. Naku! Talagang selos na toh! Pinuntahan ko na siya, kumbaga bahala nah… Kinausap at nag-aalala… Tinanong ko siya kung ok lang sa pwesto niya, kung kaylangan ng makakakwentuhan. Medyo may katarayan nah, kasi nakainom nah. Kahit nagtataray na siya….hindi ako umalis, kahit magmukha akong tanga sa tingin ng iba, i want to protect her from the other boys who take advantage sa pagkakainom niya ng alak… Katabi ko lang siya… sinabi ko sa kanya na puntahan na lang sina maam carol para may makasama siya. At bigla na lang dumating ang superior niya para hilahin siya sa pool kaya ayan tuloy napatakbo siya papalayo sa akin.. Pasaway ka ha! Ng makalayo na siya akin, umalis na rin ako para hanapin sina maam carol. Papupuntahin ko para may makasama siya. Maging Loner na ako wag lang siya… sanay na rin naman ako eh. I tried to text and call her but her cell is off. Hanggang sa mag-uwian na kami,

Monday, working day na naman. Before I go to the office, I’m thinking kung kaylangan ko na siyang iwasan o hindi.. Nakita ko siya, hindi ko siya binati at hindi rin siya bumati. Asar na asar ako bakit di ko siya nagawang batiin. Ilang days ang lumipas hindi kami nagbabatian kahit makasalubong sa hallway… hanggang kaylan ko kaya ito kakayanin..

Isang araw, bigla na lamang siyang ngumiti sa akin. Shock! Ano nangyari? Pano to, napangiti na rin ako. Ano na ang gagawin ko? San na hahantong ito? Kung meron man, sana maganda.

. . . . . . . . . . . . . .

If not mistaken and observation ( based on what I saw and heard), matagal na talagang problem and isang complain which I think they already relay it to concerned authority.  But the problem is they dont act… Maybe because of their attitude… “Paki ko dyan! Di naman me affected.”. So the problem will just gon on. And when a complainant ask something with matching video camera beside him/ her. Aba! Yes Maam!, Yes Sir! We will check it ASAP…  Galing sa Exposure…. Kumbaga PLASTICK. They should react from the first time a complain occur and not when there’s video beside them… Yaki…. Epal… You’re not worthy in your place, so step out and give that position to one who deserve it. getz….